وب سایت رسمی شرکت نگین ماهان تجهیز پارسیان

آپنه انسدادی خواب در کودکان

mahdist73@yahoo.com — Wed, 14 Feb 2024 07:50:46 +0000

آپنه انسدادی خواب در کودکان چیست؟

آپنه انسدادی خواب زمانی است که کودک هنگام خواب برای مدت کوتاهی نفسش را قطع می کند. این به دلیل انسداد در راه هوایی فوقانی رخ می دهد. این مسیر از طریق بینی و دهان به نای و ریه ها می رسد. مکث تنفس ممکن است بارها در یک شب اتفاق بیفتد و خواب کودک را مختل کند. اکثر کودکان خروپف می کنند، اما علائم دیگری مانند خیس کردن تخت یا راه رفتن در خواب نیز ممکن است رخ دهد.

این بیماری بیشتر در کودکان 3 تا 6 ساله دیده می شود.

علت آپنه انسدادی خواب در کودک چیست؟

عضلات سر و گردن به باز نگه داشتن راه هوایی فوقانی کمک می کنند. وقتی کودک به خواب می رود، این عضلات تمایل به شل شدن دارند. این به بافت ها اجازه می دهد تا به هم نزدیکتر شوند. اگر در هنگام بیداری راه هوایی تا حدی بسته باشد، به خواب رفتن ممکن است باعث بسته شدن کامل راه هوایی شود.

در کودکان، شایع ترین علت چنین انسدادی، بزرگ شدن لوزه ها و آدنوئیدها است. این غدد در پشت و کناره های گلو قرار دارند. آنها ممکن است بیش از حد بزرگ شوند. یا عفونت ممکن است باعث تورم آنها شود. سپس آنها ممکن است برای مدت کوتاهی راه هوایی را در طول خواب مسدود کنند.

آپنه انسدادی خواب نیز ممکن است ناشی از موارد زیر باشد:

اضافه وزن داشتن
تومور یا رشد در راه هوایی
برخی از سندرم ها یا نقایص مادرزادی، مانند سندرم داون و سندرم پیر رابین

علائم آپنه انسدادی خواب در کودک چیست؟

علائم ممکن است در هر کودک کمی متفاوت باشد. آنها می توانند شامل موارد زیر باشند:

خروپف بلند یا تنفس پر سر و صدا (نفس یا خرخر کردن) در طول خواب

مکث در تنفس که معمولاً از چند ثانیه تا یک دقیقه طول می کشد
تنفس دهانی
صدای بینی
بی قراری در هنگام خواب
خواب آلودگی یا تحریک پذیری بیش از حد در طول روز
بیش فعالی در طول روز
مشکلات رفتاری
راه رفتن در خواب یا وحشت شبانه
شب ادراری
نیاز به چرت بعد از سن چرت زدن
مشکلات یادگیری
سردردهای صبحگاهی

علائم آپنه انسدادی خواب می تواند مانند سایر بیماری ها باشد. برای تشخیص دقیق حتما به پزشک مراجعه کنید.

آپنه انسدادی خواب در کودک چگونه تشخیص داده می شود؟

ارائه‌دهنده مراقبت‌های بهداشتی در مورد علائم، سابقه سلامتی و الگوهای خواب کودک شما می‌پرسد. او فرزند شما را معاینه فیزیکی می کند. ممکن است فرزند شما یک مطالعه خواب نیاز داشته باشد.

مطالعه خواب بهترین راه برای تشخیص آپنه انسدادی خواب است. اما ممکن است انجام این آزمایش برای کودکان کوچکتر یا کسانی که نمی خواهند همکاری کنند دشوار باشد. برای مطالعه، کودک شما ممکن است نیاز داشته باشد در یک آزمایشگاه خاص بخوابد. هنگام خواب، او به مانیتورهایی متصل می شود که بررسی می کنند:

فعالیت مغز
فعالیت الکتریکی قلب
حاوی اکسیژن و اغلب دی اکسید کربن در خون است
حرکت قفسه سینه و دیواره شکم
فعالیت عضلانی
مقدار جریان هوا از طریق بینی و دهان

ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی کودک شما ممکن است کودک شما را برای ارزیابی بیشتر به یک متخصص خواب ارجاع دهد. گاهی اوقات آزمایش آپنه خواب ممکن است با دستگاهی که در خانه شما استفاده می شود انجام شود.

آپنه انسدادی خواب در کودک چگونه درمان می شود؟

درمان به علائم، سن و سلامت عمومی کودک شما بستگی دارد. همچنین به شدت این وضعیت بستگی دارد.

درمان آپنه انسدادی خواب بر اساس علت آن ممکن است شامل موارد زیر باشد:
جراحی برای برداشتن لوزه ها و آدنوئیدهای بزرگ شده. پزشک فرزندتان در مورد خطرات و مزایای آن با شما صحبت خواهد کرد.
کاهش وزن. اگر کودک شما اضافه وزن دارد، کاهش وزن ممکن است علائم را کاهش دهد.
فشار مثبت مداوم راه هوایی (). هنگام خواب، کودک شما از ماسک مخصوصی استفاده می کند که جریان هوای ثابتی را برای باز نگه داشتن راه تنفسی او ارائه می دهد. برخی از کودکان ممکن است در عادت کردن به ماسک مشکل داشته باشند.
انبساط سریع فک بالا. این وسیله ای است که توسط متخصص ارتودنسی در محل قرار داده شده است. این دستگاه کام و مجرای بینی را باز می کند.
استروئیدهای استنشاقی. این داروها ممکن است به کودکان مبتلا به آپنه انسدادی خواب خفیف یا متوسط ناشی از بزرگ شدن لوزه ها کمک کند.
دوری از دود دست دوم، آلاینده های داخل ساختمان و آلرژن ها. این برای کودکانی که گرفتگی بینی نیز دارند، مهم است.

عوارض احتمالی آپنه انسدادی خواب در کودک چیست؟

گاهی اوقات این وضعیت می تواند باعث شود که فرزند شما اکسیژن کمتری نسبت به حالت عادی در خون داشته باشد. این وضعیت می تواند جریان هوا و اکسیژن را به داخل و خارج از ریه ها سخت کند. اگر این الگو ادامه یابد، ریه ها و قلب کودک شما ممکن است آسیب دائمی داشته باشد.

نکات کلیدی در مورد آپنه انسدادی خواب در کودکان

آپنه انسدادی خواب زمانی است که کودک هنگام خواب برای مدت کوتاهی نفس خود را متوقف می کند. اغلب به دلیل انسداد در راه هوایی رخ می دهد.

شایع ترین علت، لوزه های بزرگ و آدنوئیدها در راه هوایی فوقانی است.

خروپف بلند یا تنفس پر سر و صدا هنگام خواب یکی از علائم اصلی است. کودک شما همچنین ممکن است در طول روز تحریک پذیر، خواب آلود یا بیش فعال باشد.

مطالعه خواب بهترین راه برای تشخیص این بیماری است.

گیجی یا سبکی سر

mahdist73@yahoo.com — Mon, 12 Feb 2024 08:31:49 +0000

گیجی یا سبکی سر (dizziness) اصطلاحی است که برای توصیف طیفی از احساسات مانند احساس ضعف، گیج و منگی ، ضعف یا بی ثباتی استفاده می شود که این حالت با سرگیجه (vertigo) تفاوت دارد. سرگیجهٔ دَوَرانی یا واقعی (vertigo) حالتی است که فرد احساس می‌کند محیط اطرافش به دور سرش در حرکت یا چرخش است یا اینکه محیط اطراف ثابت است اما خودش در حال حرکت یا چرخش است. همین احساس حرکت یا چرخش است که سرگیجه واقعی را از سایر انواع (dizziness) «گیجی یا سبکیِ سر» متفاوت می‌کند. در سبکی سر بیمار احساس عدم تعادل می‌کند اما احساس حرکت وجود ندارد. بیمار می‌گوید سرم گیج رفت یا چشمهایم سیاهی رفت.

سرگیجه یکی از شایع‌ترین دلایلی است که بزرگسالان به پزشک مراجعه می‌کنند. سرگیجه های مکرر یا سرگیجه مداوم می تواند زندگی شما را به طور قابل توجهی تحت تاثیر قرار دهد. اما سرگیجه به ندرت نشانه یک وضعیت تهدید کننده زندگی است.

درمان سرگیجه به علت و علائم شما بستگی دارد. معمولاً مؤثر است، اما ممکن است مشکل عود کند.

علائم

افرادی که گیجی را تجربه می کنند ممکن است آن را به عنوان یکی از تعدادی از احساسات توصیف کنند، مانند:

احساس کاذب حرکت یا چرخش (سرگیجه)
سبکی سر یا احساس ضعف
بی ثباتی یا از دست دادن تعادل
احساس شناور بودن، گیج و منگی یا سنگینی سر

این احساسات ممکن است با راه رفتن، ایستادن یا حرکت دادن سر تحریک شوند یا بدتر شوند. سرگیجه شما ممکن است با حالت تهوع همراه باشد یا آنقدر ناگهانی یا شدید باشد که نیاز به نشستن یا دراز کشیدن داشته باشید. این قسمت ممکن است چند ثانیه یا چند روز طول بکشد و ممکن است عود کند.

چه زمانی باید به پزشک مراجعه کرد

به طور کلی، در صورت بروز هر گونه سرگیجه یا سرگیجه مکرر، ناگهانی، شدید یا طولانی مدت و بدون دلیل به پزشک مراجعه کنید.

اگر سرگیجه یا سرگیجه جدید و شدید همراه با هر یک از موارد زیر را تجربه کردید، مراقبت های پزشکی اورژانسی دریافت کنید:

سردرد ناگهانی و شدید
درد قفسه سینه
دشواری در تنفس
بی حسی یا فلج دست ها یا پاها
غش کردن
دوبینی
ضربان قلب سریع یا نامنظم
گیجی یا تکلم
سکندری یا مشکل در راه رفتن
استفراغ مداوم
تشنج
تغییر ناگهانی در شنوایی
بی حسی یا ضعف صورت

علل ایجاد گیجی سر

سرگیجه دلایل احتمالی زیادی دارد، از جمله اختلال گوش داخلی، بیماری حرکت و اثرات دارویی. گاهی اوقات به دلیل یک بیماری زمینه ای مانند گردش خون ضعیف، عفونت یا آسیب ایجاد می شود.

مشکلات گوش داخلی که باعث سرگیجه می شود

حس تعادل شما به ورودی ترکیبی از بخش های مختلف سیستم حسی شما بستگی دارد. این موارد شامل شما می شود:

۱. چشم ها، که به شما کمک می کنند تعیین کنید بدن شما در کجا قرار دارد و چگونه حرکت می کند

۲. اعصاب حسی، که پیام هایی را در مورد حرکات و موقعیت های بدن به مغز شما ارسال می کنند

۳. گوش داخلی، که دارای حسگرهایی است که به تشخیص جاذبه و حرکت رفت و برگشت کمک می کند

سرگیجه (vertigo) این حس کاذب است که اطراف شما در حال چرخش یا حرکت است. با اختلالات گوش داخلی، مغز شما سیگنال هایی را از گوش داخلی دریافت می کند که با آنچه چشم ها و اعصاب حسی شما دریافت می کنند سازگار نیست.

عفونت

عفونت ویروسی عصب دهلیزی، به نام نوریت دهلیزی، می تواند باعث سرگیجه شدید و دائمی شود. اگر شما نیز دچار کم شنوایی ناگهانی هستید، ممکن است به لابیرنتیت مبتلا شده باشید.

بیماری منیر(Meniere’s disease)

. این بیماری شامل تجمع بیش از حد مایع در گوش داخلی شما می شود. مشخصه آن دوره های ناگهانی سرگیجه است که تا چندین ساعت طول می کشد. همچنین ممکن است دچار کم شنوایی نوسانی، زنگ زدن در گوش و احساس گرفتگی گوش شوید.

میگرن

افرادی که میگرن را تجربه می کنند ممکن است حتی زمانی که سردرد شدید ندارند، دوره های سرگیجه یا انواع دیگر سرگیجه را تجربه کنند. چنین دوره‌های سرگیجه‌ای می‌تواند از چند دقیقه تا چند ساعت طول بکشد و ممکن است با سردرد و همچنین حساسیت به نور و صدا همراه باشد.

مشکلات گردش خون که باعث سرگیجه می شود

اگر قلبتان خون کافی به مغزتان پمپاژ نکند، ممکن است احساس سرگیجه، ضعف یا عدم تعادل کنید. علل عبارتند از:

افت فشار خون. کاهش چشمگیر فشار خون سیستولیک شما – عدد بالاتری در فشار خون شما – ممکن است منجر به سبکی سر کوتاه یا احساس غش شود. ممکن است پس از نشستن یا ایستادن خیلی سریع رخ دهد. به این وضعیت افت فشار خون ارتواستاتیک نیز گفته می شود.
گردش خون ضعیف. شرایطی مانند کاردیومیوپاتی، حمله قلبی، آریتمی قلبی و حمله ایسکمیک گذرا می تواند باعث سرگیجه شود. و کاهش حجم خون ممکن است باعث جریان خون ناکافی به مغز یا گوش داخلی شما شود.

سایر علل سرگیجه

شرایط عصبی- برخی از اختلالات عصبی – مانند بیماری پارکینسون و مولتیپل اسکلروزیس – می توانند منجر به از دست دادن تدریجی تعادل شوند.
داروها – سرگیجه می‌تواند یکی از عوارض جانبی برخی داروها باشد – مانند داروهای ضد تشنج، داروهای ضد افسردگی، آرام‌بخش‌ها و آرام‌بخش‌ها. به ویژه، داروهای کاهنده فشار خون اگر فشار خون شما را بیش از حد پایین بیاورند، ممکن است باعث غش شوند.
اختلالات اضطرابی- برخی از اختلالات اضطرابی ممکن است باعث سبکی سر یا احساس گیجی شود که اغلب به عنوان سرگیجه شناخته می شود. اینها شامل حملات پانیک و ترس از ترک خانه یا قرار گرفتن در فضاهای باز و بزرگ (اگورافوبیا) است.
سطوح پایین آهن (کم خونی)- سایر علائم و نشانه هایی که ممکن است همراه با سرگیجه در صورت کم خونی رخ دهد عبارتند از: خستگی، ضعف و رنگ پریدگی پوست.
قند خون پایین (هیپوگلیسمی)- این عارضه عموماً در افراد مبتلا به دیابت که از انسولین استفاده می کنند رخ می دهد. سرگیجه (سبکی سر) ممکن است با تعریق و اضطراب همراه باشد.
مسمومیت با مونوکسید کربن- علائم مسمومیت با مونوکسید کربن اغلب به عنوان “شبیه آنفولانزا” توصیف می شود و شامل سردرد، سرگیجه، ضعف، ناراحتی معده، استفراغ، درد قفسه سینه و گیجی است.
گرمازدگی و کم آبی بدن- اگر در هوای گرم فعال هستید یا مایعات کافی نمی نوشید، ممکن است به دلیل گرمای بیش از حد (هیپرترمی) یا کم آبی احساس سرگیجه کنید. این امر به ویژه در صورت مصرف داروهای قلبی خاص صادق است.

عوامل خطر

عواملی که ممکن است خطر ابتلا به سرگیجه را افزایش دهند عبارتند از:

سن. افراد مسن بیشتر احتمال دارد به شرایط پزشکی مبتلا شوند که باعث سرگیجه، به ویژه احساس عدم تعادل می شود. آنها همچنین احتمال بیشتری برای مصرف داروهایی دارند که می توانند باعث سرگیجه شوند.

تجربه قبلی. اگر قبلاً سرگیجه را تجربه کرده اید، احتمال اینکه در آینده دچار سرگیجه شوید بیشتر است.

عوارض

سرگیجه می تواند خطر افتادن و آسیب رساندن به خود را افزایش دهد. تجربه سرگیجه هنگام رانندگی با ماشین یا کار با ماشین آلات سنگین می تواند احتمال تصادف را افزایش دهد. همچنین اگر یک بیماری موجود که ممکن است باعث سرگیجه شما شود درمان نشود، ممکن است عواقب طولانی مدتی را تجربه کنید.

برخی از بیماری های شایع گوش چیست؟

mahdist73@yahoo.com — Sun, 28 Jan 2024 13:10:35 +0000

در حالی که بیشتر مردم در مورد کم شنوایی می دانند، بسیاری از بیماری های دیگر نیز می توانند بر گوش ها تأثیر بگذارند. برخی از آنها فقط آزاردهنده هستند، اما برخی دیگر می توانند باعث ناراحتی شوند. علاوه بر این، این بیماری ها می توانند بر روی شنوایی شما تأثیر بگذارند و هر گونه کم شنوایی موجود را تشدید کنند.

دانستن شرایطی که می تواند بر گوش شما تأثیر بگذارد ضروری است. در اینجا خلاصه ای از شایع ترین بیماری های گوش آورده شده است.

گوش شناگر (Swimmer’s ear)

عفونتی است که افراد بین پرده گوش و گوش خارجی (تکه ای که در کنار سر می بینید) ایجاد می کنند.

این نام از این واقعیت ناشی می شود که شناگران اغلب در حین انجام حرکات طولانی مدت در استخرهای درمان نشده دچار عفونت می شوند. آب کثیف وارد کانال گوش می شود و فرصت تکثیر را برای باکتری های فرصت طلب فراهم می کند. در نهایت، تعداد آنها از کنترل خارج می شود و بدن سلول های ایمنی را به محل می فرستد و باعث التهاب و تورم دردناک می شود.

با این حال، گوش شناگر ممکن است برای هر کسی اتفاق بیفتد، به ویژه پس از تمیز کردن بیش از حد.

عفونت های گوش میانی

گوش شناگر در درجه اول بر گوش خارجی تأثیر می گذارد. با این حال، اکثر عفونت‌های گوش در گوش میانی ریشه می‌گیرند – ناحیه بین پرده گوش و حلزون.

بسیاری از میکروب ها باعث عفونت گوش می شوند، از جمله باکتری ها و ویروس ها. به طور معمول، این مهاجمان از قسمت دیگری از بدن شروع می شوند. به عنوان مثال، اگر سرماخوردگی یا آنفولانزا دارید، احتمال ابتلا به عفونت گوش بسیار بیشتر است. ویروس‌ها و باکتری‌ها می‌توانند از طریق لوله‌هایی که دستگاه تنفسی را به گوش متصل می‌کنند مهاجرت کنند و منجر به علائم شوند. سپس در گوش میانی مستقر می شوند و التهاب را تحریک می کنند.

گوش های مسدود شده

گوش ما به طور طبیعی از غدد کوچکی به نام موم که مجرای گوش را می پوشاند ، تولید می کند. هدف از این ماده چسبناک، به دام انداختن گرد و غبار و میکروب های ورودی و جلوگیری از نفوذ آنها به پرده گوش است.

هنگامی که به درستی کار می کند، این ذرات را جمع می کند و آنها را به دهانه گوش منتقل می کند، جایی که خشک می شوند و سپس پوسته پوسته می شوند. با این حال، گاهی اوقات بدن جرم گوش بیش از حد تولید می کند. سپس جلوی پرده گوش گیر می کند و سفت می شود و برداشتن آن سخت می شود.

بیمارانی که گوش های بسته دارند صداها را به صورت خاموش و خفه را تجربه می کنند. آنها همچنین می توانند عفونت های ثانویه را در اطراف انسداد ایجاد کنند زیرا موم دیگر قادر به حذف باکتری های مهاجم از کانال گوش نیست.

مریضی Meniere

وضعیتی است که در نتیجه تجمع مایع بیش از حد در گوش داخلی ایجاد می شود. هنگامی که دستگاه های داخل گوش اشباع می شوند، دیگر قادر به انجام عملکرد منظم خود نیستند. این به نوبه خود منجر به مشکلات شنوایی و تعادل و همچنین احساس فشار در داخل گوش می شود.

هیچ درمانی برای بیماری منییر وجود ندارد، اما تغییراتی در شیوه زندگی وجود دارد که شدت علائم را کاهش می دهد. پزشکان گوش و حلق و بینی اغلب از بیماران خود می خواهند که دارو مصرف کنند، در تمرینات کاهش استرس شرکت کنند، سطح فعالیت بدنی خود را افزایش دهند و درمان های طبیعی را برای کاهش علائم امتحان کنند. جراحی آخرین راه حل برای شدیدترین موارد است.

اتواسکلروز (Otosclerosis)

اتواسکلروز یک وضعیت رشد غیر طبیعی استخوان در گوش است.

گوش یک سیستم پیچیده است که برای تبدیل امواج صوتی ورودی به تکانه های عصبی به یک سری مکانیسم ها متکی است. بخشی از این مکانیسم متکی به یک استخوان کوچک است که استخوان رکابی نامیده می شود. معمولاً این استخوان آزاد است که در کیسه خود حرکت کند و اطلاعات را بیشتر در طول زنجیره منتقل کند. اما در افراد مبتلا به اتواسکلروز، می تواند آنقدر بزرگ شود که دیگر حرکت نکند. و هنگامی که این اتفاق می افتد، دیگر نمی تواند سیگنال های صوتی ورودی را به گوش داخلی منتقل کند.

درمان اتواسکلروز معمولا یکی از دو مسیر را دنبال می کند. یا به بیمار توصیه می شود از سمعک استفاده کند یا برای کاهش اندازه استخوان باید جراحی شوند.

گزینه جراحی استاپدکتومی (stapedectomy) نامیده می شود و متخصصان گوش و حلق و بینی آن را انجام می دهند.

تغییرات در فشار

گوش به تغییرات فشار حساس است. اگر فشار داخل گوش بیشتر از فشار بیرون باشد، ممکن است باعث ناراحتی شود.

تغییر فشار به خودی خود یک بیماری نیست، اما یک اتفاق رایج است.

به عنوان مثال، برخی افراد هنگام پرواز درد شدیدی را تجربه می کنند. وقتی هواپیما به زمین می‌آید، کابین دوباره فشار می‌آورد و سپس به گوش فشار می‌آورد که نمی‌تواند تنظیم شود. غواصان و کوهنوردان می توانند علائم مشابهی مانند کاهش شنوایی و احساس پری گوش را تجربه کنند.